Ի՞նչ է անհրաժեշտ՝ մարդուն ուշքի բերելու համար: Պետք է մահանա նրան հարազատ ինչ-որ մեկը: Պետք է նրա մոտ մի ծանր հիվանդություն հայտնաբերեն, մի լուրջ ախտորոշում դնեն, որ վախենա, որ խառնվի։ Որպեսզի մահն իր շնչով շնչի նրա դեմքին:
Իսկ մինչ ա՞յդ։ Իսկ հնարավոր չէ՞ հավատալ Աստծուն հարստության, առողջության, երիտասարդության, գոհունակության մեջ: Հենց որ ինչ-որ լուրջ բան բռնի կոկորդիցդ, քեզ համար ամեն ինչ անմիջապես կդառնա անհետաքրքիր, ընդհանրապես՝ ամեն ինչ։ Միայն քո խեղճ հոգին։
Հիմա ի՞նչ. Պիտի սպասենք մինչև հիվանդանանք, նոր ուշքի գա՞նք։
Խելք հավաքեք այսօ՛ր: Հետո շատ ուշ կլինի։
Քահանա Անդրեյ Տկաչով
